Πρόγραμμα Συνεδρίου

Το βιωματικό εργαστήριο αντλεί έμπνευση από τη μεταφορά του Πινόκιο ως υποκειμένου που επιθυμεί να γίνει «αληθινό», εστιάζοντας στην επαναδιεκδίκηση της ταυτότητας μέσα από το Σχεσιακό Ψυχοδράμα. Η σκηνή γίνεται χώρος ενεργοποίησης ενσώματων εμπειριών, αμυντικών σχηματισμών και διαγενεακών αποτυπωμάτων, που συγκροτούν τον «ξύλινο» εαυτό. Το «ξύλινο σώμα» συμβολίζει την περσόνα που υιοθετήθηκε ως στρατηγική ψυχικής επιβίωσης, σε συνθήκες τραυματικής ή μη αναγνωρισμένης σχέσης. Μέσα από τη σκηνική αναπαράσταση, οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία να αγγίξουν με δημιουργικό και ασφαλή τρόπο τις περιοχές του εαυτού που παρέμειναν παγωμένες, παραμορφωμένες ή κατακερματισμένες. Η ανάδυση της εσωτερικής φωνής, της επιθυμίας και της αλήθειας, διεκδικεί χώρο μέσα από την επανεγγραφή των σχέσεων και τη δυνατότητα νέας νοηματοδότησης. Η συνάντηση με σημαντικές μορφές του ψυχικού μας θεάτρου – όπως ο Τζεπέττο, η Νεράιδα ή ο Πειρασμός – αποτελεί την ψυχοδραματική πύλη για την επαφή με την εσωτερική σύγκρουση, την επιθυμία για αυθεντικότητα και την ανάγκη για ριζική επανασύνδεση με τον εαυτό. Στη σκηνική πράξη, ο ψευδο-εαυτός καλείται να συναντήσει την επιθυμία για αυθεντικότητα, φροντίδα και δημιουργική επανεπένδυση στη σχέση με τον Άλλον. Η μέθοδος, βασισμένη στις αρχές του Moreno, ενσωματώνει ψυχαναλυτικές θεωρήσεις της σχεσιακής ψυχοδυναμικής, της αμοιβαίας αναγνώρισης, της σκηνής ως μεταβατικού χώρου και της δημιουργίας του εαυτού μέσα στη διαπροσωπική εμπειρία. Η σκηνή επιτρέπει την ανάδυση και την ανακατασκευή της υποκειμενικότητας, ως απάντηση στο ερώτημα: «Μπορώ να ξαναχτίσω τον εαυτό μου;» Καθ’ όλη τη διαδικασία, αναδύονται υπαρξιακά ερωτήματα: τι σημαίνει να είμαι αληθινός; Ποιο είναι το τίμημα της ελευθερίας; Τι μορφή παίρνει η επιστροφή στο «σπίτι»; Η σκηνή γίνεται ο καθρέφτης όπου αντανακλάται η ανάγκη για αποδοχή, ευθύνη, συνείδηση και ανήκειν.